فریاد را می پرستم به خاطر انتقام گمگشته در عصیانش!

فردا را دوست دارم به خاطر غلبه اش بر فکر کجمدار!

زمستان را می پرستم به خاطر عدم احتیاج،عدم اعتنایش به بهار!

آفتاب را دوست دارم به خاطر وسعت روحش که شب ناپدید میشود

تا ماه فراموش کند حقیقت تلخی را که از او نور میگیرد!

زندگی ایده آل من است و من آن را تقدیس میکنم

به خاطر اینکه روزی هزار بار نابودش میکنند

اما هرگز نمی میرد!!!

نه راحت از فلک جویم، نه دولت از خدا خواهم

وگر پرسی چه میخواهی؟ترا خواهم ترا خواهم

نمیخواهم که باسردی،چوگل خندم ز بی دردی

دلی چون لاله با داغ محبت آشنا خواهم

چو غم کان نوش لب در ساغرم خونابه می ریزد

من از ساقی ستم جویم من از شاهد جفا خواهم

زشادیها گریزم در پناه نا مرادیها

به جای راحتی از گردون بلا خواهم بلا خواهم

چنان با جان من ای غم در آمیزی که پنداری

تو از عالم مرا خواهی ،من از عالم تورا خواهم!